Hiporeagibilność to określenie używane w koncepcji terapii integracji sensorycznej odnoszące się do patologicznie ograniczonej reakcji na dany bodziec sensoryczny. Może być to brak reakcji na nagły, głośny dźwięk, intensywne wpatrywanie się w wirujące przedmioty, wytrwałe i długotrwałe kręcenie się na karuzeli.
Hiperreagilibność odnosi się natomiast do sytuacji odwrotnej – gdy reakcja na bodziec sensoryczny jest wygórowana. Jednym z przykładów może być obronność taktylna – agresywna reakcja na niegroźny bodziec dotykowy czy też nie tolerowanie jazdy samochodem.
Istotnym elementem programu terapii integracji sensorycznej jest diagnoza, podczas której wykwalifikowany terapeuta stara się określić, którymi kanałami bodźce odbierane są w wygórowany, a którymi w niedostateczny sposób, które bodźce trzeba dozować stopniowo, które ograniczać, a których dostarczać więcej.
Celem diagnozy jest określenie, zaburzenia którego kanału sensorycznego są dominujące, oraz doznania którego ze zmysłów są najlepiej tolerowane. Wiedza na ten temat jest podstawą do stworzenia konstruktywnego planu skutecznej terapii integracji sensorycznej.
Każdy człowiek ma inne postrzeganie świata, a pobudliwość poszczególnych zmysłów umiejscowiona jest w różnych miejscach skali. Nie jest to nic, czym należy się przejmować. Problem zaczyna się, gdy brak regulacji tych systemów zmysłowych przeszkadza w codziennym życiu.
Diagnoza procesów integracji sensorycznej:
- identyfikacja zaburzonych kanałów
- ocena hipo lub hiperreagibilności
- określenie dominujących zaburzeń oraz mocnych stron
- ustalenie celów terapii
