Czy to już autyzm? Wczesne oznaki autyzmu.

Autystyczne spektrum zaburzeń, czyli ASD po praz pierwszy opisane zostało w latach 40-tych ubiegłego wieku i w dalszym ciągu budzi wiele kontrowersji – wciąż jest wręcz nierozwikłaną zagadką. Podobnie jak zagadką jest zachowanie dzieci autystycznych – pełne sprzeczności i skrajności.

Obraz kliniczny ASD zmienia się wraz z wiekiem i wpływają na niego także inne uwarunkowania, takie jak: rozwój intelektualny, rozwój mowy, wsparcie rodziców, wsparcie edukacyjne oraz terapeutyczne.
Wiemy, że im wcześniejsza interwencja tym lepsze rokowania dla dziecka z autyzmem. Pierwsze symptomy sugerujące zaburzenia autystyczne można zaobserwować między 15 a 22 miesiącem życia dziecka. Diagnoza przeprowadzana jest przez zespół przygotowanych do tego specjalistów, składających się z psychiatry, psychologa, logopedę oraz pedagoga.

Każde dziecko jest inne, rozwija się inaczej i wymaga dużego zaangażowania w obserwację jego zachowania zarówno w sytuacji spontanicznej, jak i zadaniowej. Rodzice, zanim dotrą do specjalistów muszą zobaczyć, że niektóre zachowania odbiegają od normy.

  • trudności w zakresie komunikacji, a właściwie stopniowa utrata zdobytych umiejętności;
  • brak reakcji lub słaba reakcja w kierunku osoby wywołującej imię dziecka;
  • brak umiejętności tworzenia wspólnego pola uwagi;
  • nadwrażliwość dotykowa lub niechęć do kontaktu dotykowego;
  • brak lęku separacyjnego (u dzieci prawidłowo rozwijających się pojawia się około 7-8 miesiąca życia i jest naturalną reakcją na rozdzielenie z matką);
  • brak wskazywania protodeklaratywnego (u dzieci prawidłowo rozwijających się pojawia się około 9-10 miesiąca życia, jest to umiejętność wskazywania palcem na obiekty znajdujące się w obszarze zainteresowania dziecka, dzięki czemu dzieli się z dorosłym swoimi spostrzeżeniami tworząc wspólne pole uwagi);
  • brak zabaw związanych z naśladownictwem i imitacją;
  • obecność stereotypia ruchowego;
  • niechęć do wprowadzania zmian, potrzeba niezmienności otoczenia;
  • szczególne zainteresowania;
  • brak umiejętności rozpoznawania siebie w lustrze;
  • brak zainteresowania otoczeniem społecznym, dorosłymi i dziećmi;
  • krótki czas fiksacji wzroku na przedmiocie lub twarzy ludzkiej;
  • brak „uśmiechu społecznego” (u prawidłowo rozwijających się dzieci uśmiech społeczny pojawia się w około 3 miesiącu życia);
  • zmienne wzorce snu oraz jedzenia, tzw. wybiórczość pokarmowa.

To tylko kilka z symptomów sugerujących występowanie zaburzeń rozwojowych u małego dziecka, jeśli chcecie więcej tego typu postów lub macie swoje obserwacje czekamy na info w komentarzach.

Jaklewicz 1993, Baron-Cohen 1999, Pisula 2005, Błeszyński 2011

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *